انديشه جامعه شناسی

بشر بخش بزرگی از هستی ماقبل تاریخ خود را در شرایط فقر مفرط بسر آورده است. بشر نمی‌توانست غذای لازم جهت ادامه زندگی خود را جز از راه شکار، ماهی‌گیری و گردآوری میوه فراهم کند. بشر مانند انگلی چسبیده به طبیعت زندگی می‌کرد، چرا که قادر نبود به طبیعت که اساس زیست او را تشکیل می‌داد، چیزی بی‌افزاید. جوامع بدوی با شرایط دشوار به این نتیجه رسیدند که باید بقای دسته جمعی را تضمین کنند. همه مجبورند در امر تولید شرکت کنند، و کار هر کس برای زنده نگهداشتن جماعت لازم است.